کارگاه های بزرگ وجمعی قالی بافی

از دانشنامه فرش
پرش به: ناوبری، جستجو

كارگاه های بزرگ و جمعی قالی بافی -hayebozorgvajamêiyeqâlī

كارگاه های متمركز و مجتمعی را گویند كه به شکل نظام مند و با رعایت بهداشت محیط کار و با توانایی سفارش پذیری تولید فرش تأسیس می شود. بدون شک تشکیل کارگاه های عمومی به گونه ای که یک مجموعه تقریباً همه نیازهای خود را برطرف سازد از دوران صفویه، یعنی قرن دهم قمری، به بعد پایه گذاری و روش شهری بافی در آن متداول شده است. همان گونه كه در روایت های تاریخی و نقل قول جهانگردان دیده می شود، در آن دوران به هنر قالی بافی، كاشی كاری، طراحی، و رنگرزی توجهی خاص می شد و هنرمندان در كارگاه های كوچك اما جمعی به كار اشتغال داشتند. از این زمان است كه صنعت فرش بافی از حرفه جانبی روستایی به شغلی عمومی و مستقل و با مشاغل جانبی دیگر تبدیل می شود و با رونق گرفتن بازارهای داخلی و خارجی كارگاه های بزرگ و كوچك فرش بافی با كمك سرمایه داران تأسیس می شود. نخستین كارگاه های فرش بافی با روش شهری بافی در شهرهای اصفهان و كاشان و كرمان و تبریز و برخی از شهرهای خراسان دایر گردیده است. این كارگاه ها در پیشرفت هنر ـ صنعت فرش بافی و صنایع جانبی آن ازقبیل طراحی، رنگرزی، ریسندگی، و بافندگی و همچنین تأمین رفاه و ارتقای سطح زندگی بافندگان و سایر افراد شاغل در این صنعت به دلایل زیر نقش مهمی ایفا می کنند:

  1. با جذب هنرمندان طراح، تهیه رنگ خوب و ثابت، و بافندگان ماهر همواره سعی می کنند که كیفیت این دست باف را به سطحی عالی و مورد پسند جهانیان برسانند تا در بازارهای بین المللی از رقیبان باز نمانند؛
  2. محیط كار كارگران را بهداشتی و مناسب می کنند؛
  3. دستمزدها را یكنواخت می کنند و برخی قوانین كار ازقبیل ساعت کار، سن كارگر، و مزایای ایشان را در نظر می گیرند؛
  4. سرکارگرانی رابرای ارتقای سطح كیفی كاراستخدام می کنندكه نقشی مؤثردررشدفنی وپاسداری ازسنت فرش بافی و تربیت بافندگان متخصص دارند؛
  5. با سرمایه وتوان كافی خویش مواداولیه رابه موقع وارزان ازمراكزتولید به دست می آورندودرحد لازم برای كارآماده می کنند.